|
Saat 15:30… Mardin – Nusaybin karayolunda bir araba hızla ilerliyor, içinde iki heyecanlı yürek ve bir de direksiyonda memleketine can-ı gönülden bağlı, misafirlerini zamana karşı yarıştırıp, hiçbir yeri göstermeden uğurlamak istemeyen Yasin Bey. Bir telaş, hava ha karardı ha kararacak, güneş ha battı ha batacak…15:45 gibi Dara’ya giriyoruz. Sonrası; hayranlık, şaşkınlık, sevgi, hüzün, gözyaşı…. Nasıl bir yer ki burası? Bir tepesi tamamen unutulmuş, bir yeri hatırlanan, kimi taşında gülümseme, kimi çocuk yüzünde yemyeşil bir bakış, kiminin saçında bembeyaz tutamlar…
Mardin’in 30 km güneydoğusundaki Dara, zamanında Mezopotamya’nın ünlü bir şehri iken bugün kaderi ile baş başa bırakılmış, ekonomik açıdan neredeyse terkedilmiş, Mardin’in en fakir yerleşimlerinden bir haline gelmiş. Bir kent düşünün ki; su sarnıçları, kaya oyma mezarları, su değirmemleri, sekiz kanallı su benti, tiyatrosu, köprüsü, kilisesi, tophanesi, 40 mt derinliğindeki yer altı yerleşimi ve zindanları var. Mezopotam’yanın Efes’i diye tarihe geçen Dara; M.Ö. 500’lü yıllarda Büyük İmparator Darius tarafından ( ki farklı kaynaklarda ismi çok çeşitli şekillerde; Daraxis, Dariyhusis vb. ) yazlık dinlence yeri ( parsediası ) olarak inşa ettirilmiştir. Yıllarca farklı uygarlıkların elinde el değiştiren Dara, sahibi olan her uygarlıkla yepyeni bir çehre, farklı mimari dokunuşlar kazanmış ve bunları da kendinde saklayarak bugüne dek taşımış.
Bugün bana sorsanız hayatında nefesini kesen bir an hatırlıyor musun diye? Vereceğim tek cavap: 02 Aralık 2006 günü ufacık demir bir kapıdan Dara Zindanlarına girdiğim ve kaygan merdivenlerden zar zor tutunarak inerken birden başımı kaldırdığım ve ayaklarımın altında uzanan 40 mt.lik sarnış ile karşılaştığım an. Devlet tarafından koruma altına alınan ve Mardin Müze Müdürlüğü himayesinde korunan bu sarnıç biriktirdiği suları 8 kanallı bentler yardımı ile Mezopotamya’ya dağıtırken ki heybetini bugün hala koruyor, insana kendini dünyada ufacık hissettiren kırk metrelik sütunlar nefes kesiyor.
Dışarıda mezarlıkların ötesinde kalenin temellerinin ardında batan güneşin türbeler ile dansı büyülüyor, insanın yüzünü ısıran soğuk rüzgara rağmen, turuncunun pembeye, pembenin kırmızıya, kırmızının mora dönüşmesine şahit olmak için ısrarla bekleşip duruyorsunuz taşların arasında; dudaklarınızdan toprakaltındakilere dökülen dualarla… Sonra yemyeşil mercan gözleri ile kınalı saçları ile küçük bir kız yaklaşıyor yanınıza, Mardin’in her karışında olduğu gibi ( ki dünyanın hiçbir yerinde ben güzel olmayan bir çocukla karşılaşmadım ) bu masumiyet karşısında önce ona sarılmak, sonra da o anı ölümsüzleştirmek isterken onun da sizden bir isteği oluyor: KALEM. Sonra aklınıza evde, işyerinde iyi yazmıyor diye attığınız binlerce kalem geliyor, içiniz burkuluyor, köşeyi dönüp tek göz odalı bakkaldan kalem alasım geliyor ama satılmıyor ki… Adresler alınıyor, ilk iş tutulacak sözler veriliyor, köprü yolundan başlar geride Mardin’e doğru yola çıkılıyor. Dara'dan ayrılmanın hüznünü tek hafifleten Mardin günbatımlarının o eşi benzeri olmayan renk cümbüşü oluyor, yol boyunca.
Eğer Mardin’e gittiyseniz ve Dara’yı görmeden döndüyseniz; Mardin’i görmüş sayılmazsınız.
Asude Akınlı
Kaynak: http:www.1gezgin.com
Bu makaleyi tavsiye et... | 12 02 2007 - Asude Akınlı |  |  |
 Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 373
|
- Lütfen yorumunuzun yazının konusu ile alakalı olmasına dikkat edin.
- Kişisel hakaret içeren yorumlar silinecektir.
- Reklam amaçlı yorumlar silinecektir.
- 'Gönder' düğmesine basmadan önce yeni bir güvenlik kodu üretmek için tarayıcınızın *Yenile* düğmesine basın.
- Yukarıdaki durum yanlış güvenlik kodu girildiği durumlarda geçerlidir.
|
Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved Yazılarla İlişiki Seçenekleri
|
Bu yazıya ilk yorumu yazın
